ក្រ ៥ យ៉ាង

               

                ក្រកិច្ចក្រកល               ក្រដឹងក្រយល់              ក្រវៃឆ្នៃទាស់

                ទាំង ៥ នេះសុទ្ធ            តែក្រទាំងអស់              ប្រាជ្ញាស្រួចស្រស់

                                                ទើបក្រឃ្លាតបាន   ។

                ខ្វះការអប់រំ                  រមែងច្រឡំ                   ខ្លះ ៗ ពុំខាន

                បើលុះតែខំ                  អប់រំឲ្យមាន                  ការថ្នឹកទើបបាន

                                                រួចផុតចាកក្រ                ។

                កុំយល់ថាងាយ             ទោះការសម្ទាយ            សុទ្ធតែកម្រ

                លុះតែ បានរៀន            បានស្ដាប់ត ៗ               ទើបបានជាក្រ

                                                ក្លាយជាងាយខ្លះ    ។

                ទោះកិច្ចតូចទេ              ខ្វះការរិះរេ                   ធ្វើទៅតែងខ្វះ

                ទោះធ្វើទៅកើត             ក៏មិនស្អាតជ្រះ              ព្រោះពាក្យថាខ្វះ

                                                ផ្ទុយនឹងគ្រប់គ្រាន់  ។

                ចំណែកខាងកល           ឧបាយក្រយល់             ក៏ច្រើនតែភ័ន្ត

                ជួនកាលគំនិត               វង្វេងវង្វាន់                   ជួនកាលស្លោស្លន់

                                                យល់ខុសទទេ      ។

                បើប្រើតាមកល             ដែលគិតពុំយល់            ខ្វះការរិះរេ

                ចេះតែស្មាន ៗ              បំពានធ្វេសទ្វេ              ឬតាមតែគេ

                                                នាំខុសជាត្រូវ               ។

                រីឯការដឹង                    បើគ្មានដំណឹង               ក៏ឥតមានផ្លូវ

                ណាប្រាប់ឲ្យដឹង            មិងមាំងស្រខូវ              ការខុសឬត្រូវ

                                                ក៏ឥតបានដឹង                ។

                ការដឹងក៏ក្រ                  បើគ្មានតំណ                 តជាដំណឹង

                ឥតមានគំនិត                        ងងឹតសូន្យឈឹង            ហេតុនោះការដឹង

                                                ប្រាប់ថាពុំយល់     ។

                ចំណែកខាងយល់          ជាការអំពល់                 មួយដ៏កម្រ

                បើគ្រាន់តែដឹង              ដោយឮត ៗ                 ប៉ុន្តែខ្លួនស

                                                ប្រាប់ថាពុំយល់     ។

                ដូចគេសួរថា                 តើអ្នករាល់គ្នា                        យល់ឬពុំយល់

                រឿងដែលខ្លួនដឹង           ដំណឹងសល់វ៉ល់            ខ្លួនថាពុំយល់

                                                ខ្ញុំគ្រាន់តែដឹង                ។

                ហេតុនេះការយល់         លុះតែអំពល់                        គិតពេញទំហឹង

                បើឥតគំនិត                  រិះរេជញ្ជឹង                   ក៏គ្រាន់តែដឹង

                                                កម្របានយល់      ។

                ឯវៃច្នៃទាស់                  ក្រជាងទាំងអស់            ព្រោះច្រើនកើលកល

                នៅគាំងជ្រងោ              ដោយគិតមិនដល់          ក៏នៅស្រងល់

                                                ដោះស្រាយពុំរួច    ។

                នៅពេលជំនុំ                 ឬគេមកជុំ                    គេតាំងផ្ដើមផ្ដួច

                គេសួរបញ្ហា                  ណាមួយក្របួច             ឯងឆ្លើយពុំរួច

                                                នៅធ្មឹងតែម្ដង        ។

                បើមានប្រាជ្ញា                       រហ័សក្លៀវក្លា                       គំនិតហ្មត់ហ្មង

                ឆ្លើយបានភ្លាមភ្លែត         ត្រដែតកន្លង                 អ្នកសួរឥតសង

                                                សួរសបវិញទៀត   ។

                ហេតុនោះបានជា           ចាស់លោកពោលថា       ការណ៍នេះចង្អៀត

                កម្រមានអ្នក                 ឈ្លាសវៃឆ្លាក់ឆ្លៀត         គេសួរថែមទៀត

                                                ពុំអាចឆ្លើយឆ្លង     ។

                បើរឿងនោះធំ               អាចនឹងរលំ                  ខូចការតែម្ដង

                ហេតុនោះបានជា           ព្រឹទ្ធាចារ្យផង                       អ្នកចេះហ្មត់ហ្មង

                                                ពោលទុកថាក្រ     ។

                ក្រវៃច្នៃទាស់                លើសក្រទាំងអស់          ហៅពេញជាក្រ

                លុះតែរៀនគិត              ឲ្យបានល្អិតល្អ              នោះទើបក្ដីក្រ

                                                នេះឃ្លាតចេញឆ្ងាយ       ។

ព្រះរាជនិពន្ធន៍

នៃសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន-ណាត

ពេលណាទើបមាន ???

 ពេលណាទើបមាន ???

សំណួរដែលចាក់ដោតផ្លូវអារម្មណ៍មនុស្សជាច្រើន ហើយតែងតែជួបប្រទះ

ជាញឹកញាប់ នៅពេលដែលដៃគួរសន្ទនាតែងតែបោះសំណួរប្រភេទនេះមក

កាន់យើងជាញឹកញាប់នោះ ។ ជួនកាលយើងរកចម្លើយមិនបាននោះទេ ដោយសារយើងមិនមានគោលដៃច្បាស់លាស់ក្នុងចិត្ត ម្យ៉ាងទៀតជួនកាលយើងក៏ស្រែកសួរខ្លួនឯងក្នុងចិត្តរាល់ថ្ងៃដែរថា 

 ពេលណាទើបមាននោះដែរ ? 

បញ្ហាដ៏រសើបនេះ ខ្ញុំមានមតិ ២ យ៉ាង ដូចខាងក្រោម ៖ 

១. ផ្ទុយពីការគិតថាពេលណាទើបមាន យើងគួរចោទសំណួរផ្សេងវិញថា តើយើងបច្ចុប្បន្ននេះ បានធ្វើអ្វីមួយហើយឬនៅដែលតបស្នងទៅនឹងតម្រូវការ

របស់អ្នកដទៃ តើយើងមានគោលគំនិតអ្វីដែលជាដំណោះស្រាយ

របស់អ្នកដទៃដែលកំពុងជួបបញ្ហា ? ខ្ញុំសូមលើកជាឧទាហរណ៍ដើម្បីឱ្យអស់លោកអ្នកអានផ្ចង់អារម្មណ៍ជាមួយខ្ញុំ ហើយក្រឡេកមើលទៅទិដ្ឋភាពដែលកំពុងកើតឡើងក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ។

 ជាក់ស្តែងដូចជា PassApp ដែលជាមធ្យោបាយក្នុងការហៅកង់បីងាយស្រួយមួយ ។ ពិតណាស់ពេលទៅភ្នំពេញម្តងៗ ដោយសារតែយើងជាអ្នកមកពីខេត្តដូច្នេះហើយយើងពិបាកស្វែងរកមធ្យោបាយធ្វើ

ដំណើរណាស់ ។ ម្យ៉ាងទៀតវិធីធ្វើដំណើរសាធារណៈនៅមានការខ្វះខាតផងនោះ ។ ត្រឡប់មកវិញ ការបង្កើតឯបនេះវាបានជួយសម្រួលភាពងាយស្រួល

ជាច្រើនដល់អ្នកធ្វើដំណើរ ដូចជា មានតម្លៃជាក់ស្តែង ប្រសិនបើយើងត្រូវធ្វើដំណើរទៅកន្លែងដែលយើងមិនស្គាល់នោះ យើងមិនចាំបាច់តថ្លៃតម្លៃកង់បីដូចកាលពីមុននោះទេ ។ ភាពងាយស្រួលទាំងនេះគឺជាតម្រូវការរបស់អ្នកប្រើប្រាស់ជាច្រើន ។ ចំណុចសំខាន់យើងត្រូវរកវិធីដោះស្រាយ ជួនអ្នកប្រើប្រាស់របស់យើងឱ្យបាន ។ ប្រសិនបើយើងអាចបង្កើតផលិតផលលក្ខណៈបែបនេះបាននោះ ពិតណាស់សំណួរដែលចាក់ដោតមកលើយើងពិតជាមិនមានឡើយ ។ តែជាអកុសល មនុស្សជាច្រើនតែងតែធ្វើអ្វីផ្សេងៗទៅតាមទំនោរដែលមនុស្សជាច្រើនកំពុងតែធ្វើ ដោយមិនបានគិតថាវាជាវិធីដោះស្រាយ ឬជាប្រយោជន៍របស់អ្នកប្រើប្រាស់ឡើយ តែគិតពីអ្វីដែលខ្លួនមាន​ដែលខ្លួនចង់ធ្វើ ។ 

នេះក៏ជាមូលហេតុមួយដែលតែងកើតមានចំពោះអ្នកដែលបរាជ័យក្នុងជីវិត ។ ដូច្នោះហើយតែងតែជួបនៅសំណួរចាក់ដោតម្តងហើយម្តងទៀតក្នុងជីវិត ។ 

២. តើយើងទទួលប្រាក់ខែ ឬយើងមានលុយប៉ុន្មានដែលគិតថា ឬសន្មតថា

យើងជាអ្នកមាន ? ពិតណាស់មនុស្សជាច្រើនតែងផ្តោតអារម្មណ៍ទៅលើ

ចំណួលដែលអាចរកបាន តែភាគច្រើនភ្លេចពីវិធីសាស្ត្រការគ្រប់គ្រង

ចំណួលដែលយើងរកបានមក ។ ពិតណាស់ មិនថាយើងអាចរកចំណូលបានរាប់ពាន់រាប់ម៉ឺនឬរាប់សែននោះទេ ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើយើងខ្វះនូវវិធីការចាត់ការ វិធីសាស្ត្រក្នុងការគ្រប់គ្រងចំណូលដែលយើងរកមកបាននោះ យើងពិតជាមិនអាចឆ្លងផុតពីភាពក្របានឡើយ ។ 

អ្វីដែលសំខាន់មិនមែនយើងមានពេលណានោះទេ 

តែរឿងដែលសំខាន់ជាងនេះទៅទៀតនោះគឺ ចំណាយរបស់

យើងត្រូវតូចជាងចំណូលជានិច្ច ។ ប្រសិនបើយើងប្រើប្រាស់ហួស

ពីតម្រូវការជាក់ស្តែង និងតម្រូវការដែលចាំបាច់នោះ មិនថាយើង

រកមកបានប៉ុនណានោះទេ មិនយូរមិនឆាប់យើងនៅតែពិបាកដដែល ។ កាលណាយើងមានវិធីសាស្ត្រគ្រប់គ្រងលុយដែលយើងរកមកបាន 

ដោយវិធីសាស្ត្រផ្សេងៗ ដូចជាយើងអាចយកទៅវិនិយោគ 

ឬបណ្តាក់ទុនក្នុងក្រុមហ៊ុន ឬយកទៅធ្វើយ៉ាងណាដើម្បីឱ្យ

លុយនោះដុះលួតលាស់ជាប្រចាំ មិនងាប់មួយកន្លែង 

ហើយព្យាយាមធ្វើបែបនេះជាបន្តបន្ទាប់ ។ 

ប្រាកដណាស់បើយើងធ្វើបែបនេះបាននោះ សំណួរចាក់ដោតក្នុងចិត្តយើងពិតជាមិនបានលឺទៀតទេ ។

រីករាយថ្ងៃចុងសប្តាហ៍ !!!